Pagbubulay-bulay

Pasakalye:

Noong mga nakalipas na araw marami akong natuklasan. Sa sarili ko, sa mga taong nakaligid sa akin sa kasalukuyan, maging sa mundo na iniikutan ko ngayon. Ang iba nakagugulat, iba nakapanghihina, may iba rin namang wala lang, petiks lang, at kaswal lang. Kung magiging abstrakto man itong post ko na ito, pagpasensyahan n’yo na. Ayaw ko lang kasing maging ispesipiko at kongkreto sa kadahilanang baka may matapakan akong mga tao na tahimik namang tumatawid sa kani-kanilang mga buhay. Ayoko rin naman mang-away.

***

Nag-aaral ako ngayong magtimpi at magpigil. May mga pagkakataon kasi, personal na mga pangyayari, na nagiging sobra na akong madamot. Pinipilit kong matutuhan ang pagkontrol sa emosyon ko. Nakasisira na kasi ito. Ang totoo, nagreresearch pa nga ako ng maaari na therapy para rito. Oo, syet, seryosong bagay na para sa ‘kin ito. Kinakalawang na kasi ito ng relasyon ko sa ibang tao at unti-unting sinisira na rin nito ‘yung sarili ko

Simula ngayon, iniiwasan ko na mag-isip masyado. Ayoko na maging mapanghinala. Pinipilit kong itapon lahat ng insecurities ko at nagiging mas positibo na ako sa sarili ko. Ayoko na rin mangamba na maiiwan ako mag-isa. Ngayon, nagiging ganap na akong mapagtiwala. Isa rin sa mga payo sa akin na gumawa ng kung anumang maaaring gawin na kukunsumo ng aking oras (blogging, pagbasa ng libro). Gagawin ko rin iyon. Sana lang ay magbunga ‘yung mga pagbabagong pansarili na nais kong mapatupad. Nahihirapan na rin kasi ako. Sana umayos na ‘yung lahat, kahit ‘yung mga pansariling problema ko muna.

***

Ang pagiging manunulat (ayoko sanang gamitin dahil problematic lagyan ng label na manunulat ang kung sino man) ay ang pagiging tsismoso. ‘Yan ang sabi sa akin ng isa kong kaibigan na katulad ko, sumusuong din sa pag-aaral ng panitikan at paglinang nito. Magmula noong sinabi niya sa akin ‘to, naging madalas tuloy ang pagtsitsismisan namin, pero hindi lang s’ya, nagkaroon pa nga ako ng ibang katsismisan.

Madalas, patungkol sa mga katulad naming mag-aaral ang pinagbubulung-bulungan namin. Kadalasan, patungkol sa mga hindi tamang gawi. ‘Yung may showbiz factor talaga. May mga pag-uusap kami patungkol sa isang kabatch na galing sa isang sikat na pribadong unibersidad ang di-umano’y nanuhol para lang makatuloy sa kolehiyo, may tungkol sa isang prof na kilala naman talaga sa  pagiging malapit nito sa mga piling babae sa kaniyang klase, at mayroon ding tungkol sa mga freshie sa unibersidad na nagpapakatibak dahil nahatak lang, at di naman alam ang mga ideolohiyang nakasampay sa pagiging aktibista. Ngayon ko naisip na kung di ako papalarin sa kurso, maaari ako magsulat sa segment ni Ogie Diaz sa Magandang Umaga Pilipinas, o pupuwede rin ako sa Bulgar, Abante, at Tiktik. Wala sanang magalit.

***

Mayroong isang kurso (o maikling kurso) sa unibersidad na hindi talaga ako sang-ayon sa pagpapalakad at kung paano pinipili ang mga natatanggap. Matagal ko na itong saloobin dahil sa nagmimistulang stepping stone ito at nawawala na ang “bokasyon” sa isip ng mga kumukuha o ‘yung pagkagusto nila sa kukuhaning kurso. Kumbaga, basta makapasok lang, bahala na.

Napaalala sa akin ‘yung pagkaayaw ko sa programang iyon dahil sa isang report sa klase. Hindi ko na sasabihin kung kasama ba ako sa nag-ulat. Basta ganito, may pag-uulat at pumayag ‘yung propesor namin na maaari namang sa net na lang kumuha dahil minimal lang naman ang kaniyang hinihingi. Ang mga pag-uulat ay mga bagay na internasyonal at pang-ibang bansa, kaya malamang, Inggles ‘yung mga makukuhang teksto.

E di ayun, ‘yung iba Inggles na nga lang ‘yung ginamit sa mga presentasyon pero sa Filipino nagpaliwanag. Pero may isang estudyante na pinilit lang basahin ‘yung mga nasaliksik niya sa wikang Inggles. Habang binabasa niya iyon, ‘dun muling pumasok sa akin ang pagiging malamya ng edukasyon sa Pilipinas. Hindi siya makabasa ng tuwirang Inggles gayong siya ay nasa kolehiyo na at sa UP pa nag-aaral. Hindi ko naman sinasabing kinakailangan talaga iyon, pero sana man lang ay kahit ang simpleng pagbasa sa wikang Inggles ay nagagawa ng sino mang mag-aaral ng unibersidad. Hindi niya iyon maggawa.

Hindi ko alam kung paano siya nakapasok sa unibersidad. Hindi ko alam kung paanong pagsasala iyong ginawa nila sa pagkuha nga sa nasabing programa (di ko ata nabanggit na nasa programa siya ng tinawag kong maikling kurso). Hindi ko alam kung paano siya nakatatagal at makatatagal. Hanggang sa ngayon, maraming tanong sa isip ko dahil sa narinig at nakita kong pangyayari. Sana sa mga susunod na araw, maliwanagan ako.

*** 

Bilang panghuli, magpapakachummy at magpapakagasgas ako - batu-bato sa langit ang tamaan magalit na kung magagalit.

Wala sanang tamaan.