Pagsasalin

Ehersisyo muli ito sa isang klase (MPs 171, Pagsulat ng Tula sa ilalim ni Prop. Reuel M. Aguila). Pagsasalin ito ng tula o akda ni Pablo Neruda na isa sa  Twenty Love Poems na may pamagat na Tonight I Can Write. Ipopost ko iyon pagtapos ng aking salin. Kung may makababasang ibang makata, o kung sino man siguro, pakiworkshop o pakibigyan ng komento sana. Bagong gawa lang ito at hindi pa talaga lubusang naeedit. Ang totoo, sa July 2 pa ang pasahan nito. Heto ang aking salin:

Makasusulat ako ng nagdadalamhating tula ngayong gabi.
 
Makasusulat, halimbawa, “Ang gabi ay pira-piraso
at ang mga bituwin, bughaw, ay giniginaw sa malayo.”
 
Ang hangin ay umiinog sa langit at umaawit.
 
Makasusulat ako ng nagdadalamhating tula ngayong gabi.
Inibig ko siya, at minsan, ako’y kaniyang inibig din.
 
Sa mga gabing tulad ngayon, akap ko siya sa aking bisig.
Paulit-ulit ang aking mga halik sa ilalim ng malawak na langit.
 
Inibig niya ako, at minsan, inibig ko rin siya.
Sinong hindi iibig sa kaniyang maririkit na mga mata?
 
Makasusulat ako ng nagdadalamhating tula ngayong gabi.
Upang isiping wala siya sa aking piling, upang isiping nawala siya sa akin.
 
Upang marinig sa malawak na gabi, mas malawak ‘pagkat wala siya.
At ang berso’y tumutulo sa aking kalooban tulad ng hamog sa parang.
 
Anong dahilan at ang pag-ibig ko’y hindi siya kayang panatilihin?
Ang gabi ay pira-piraso at siya ay wala sa aking tabi.

Ito ang lahat. Sa malayo, may isang umaawit. Sa malayo.
Ang damdamin ko’y di mapalagay dahil siya’y nawala na.
 
Ang paningin ko’y humahanap sa kaniya, waring tutungo sa kaniya.
Hinahanap siya ng aking puso, ngunit siya’y wala sa aking tabi.

Ito ang parehong gabing nagliliwanag sa parehong mga puno.
Kami, noong panahong iyon, ay di na tulad ng dati.
 
Hindi ko na siya iniibig, iyon ang totoo, ngunit labis ko siyang inibig.
Hinahanap ng aking tinig ang hangin upang dumampi sa kaniyang pandinig.
 
Sa iba. Siya’y maaari ng iba. Tulad ng nagdaan kong mga halik.
Ang kaniyang tinig. Ang nagniningning niyang katawan. Ang walang-hanggang mga mata.

Hindi ko na siya iniibig, iyon ang totoo, ngunit labis ko siyang inibig.
Maikli ang pag-ibig, mahaba ang paglimot.

Sapagkat sa mga gabing tulad ngayon, akap ko siya sa aking bisig,
ang damdamin ko’y di mapalagay dahil siya’y nawala na.

Ito marahil ang huling hapding maipadarama niya sa akin
at ito ang mga huling taludtod na maisusulat ko para sa kaniya.

 
Heto ang orihinal:

Tonight I can write the saddest lines.

Write, for example, ‘The night is shattered
and the blue stars shiver in the distance.’

The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms.
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me, sometimes I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is shattered and she is not with me.

That is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight searches for her as though to go to her.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that’s certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another’s. She will be another’s. Like my kisses before.
Her voice. Her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that’s certain, but maybe I love her.
Love is so short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
and my soul is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.